De Fünf Stücke im Volkston, opus 102, componeerde Robert Schumann in 1849 voor violoncello en piano. In deze vijf karakterstukken laat hij zich inspireren door een eenvoudige, volksachtige stijl, die hij verrijkt met de emotionele diepgang van de romantiek. De cello krijgt een uitgesproken zangrijke rol, terwijl de piano zowel begeleidt als in dialoog treedt. De muziek wisselt moeiteloos tussen ingetogen melancholie en speelse lichtheid, met subtiele ritmes en warme klankkleuren. Virtuositeit staat steeds in dienst van expressie en karakter. Dit werk behoort tot Schumanns meest intieme kamermuziek en wordt gewaardeerd om zijn directe zeggingskracht en poëtische eenvoud.
